dispositē
dispositē adv. Source etymology: dispositus , orderly, methodically : accusare istum.
Latin · n4753 · brief source recordHistorical source · 1890 American Book Company edition; pinned Perseus XML digitization
Charlton T. Lewis · Perseus Digital Library, Tufts University. Read this edition’s full extracted entries and its original proposals. Publication here preserves a source; it does not endorse every claim.
Digital text credited to the Perseus Digital Library, Tufts University. Adapted entry text is shared under CC BY-SA 4.0; offer textual corrections to Perseus ↗.
Perseus digitized text and SET-U's parsed/reformatted source records, shared under CC BY-SA 4.0; no claim over unrelated SET-U material Charlton T. Lewis, An Elementary Latin Dictionary (New York, Cincinnati and Chicago: American Book Company, 1890). Digital text: Perseus Digital Library, Tufts University (http://www.perseus.tufts.edu/), gift in the name of Carol F. Ross. Source: https://github.com/PerseusDL/lexica/blob/1c34cdf756c63cf37db61bd366d733431dbd7aa0/CTS_XML_TEI/perseus/pdllex/lat/viaf2845558/viaf001/viaf2845558.viaf001.xml. SET-U removes XML presentation markup, decodes known character entities, adds paragraph/etymology labels, and preserves source Greek Beta Code and unresolved legacy tokens. These reformatted records are available under CC BY-SA 4.0, without additional restrictions or warranty. No textual corrections have been made; any future corrections must be offered to Perseus. No endorsement is implied. Rights statement ↗
dispositē adv. Source etymology: dispositus , orderly, methodically : accusare istum.
Latin · n4753 · brief source recorddispositiō ōnis, f Source etymology: dispono , a regular disposition, arrangement : argumentorum.
Latin · n4754 · brief source recorddispositus P. of dispono.
Latin · n4755 · brief source recorddispulsus P. of dispello.
Latin · n4758 · brief source recorddisputātiō ōnis, f Source etymology: disputo , an argument, discussion, debate, dispute : magis facilis quam necessaria: isti disputationi nihil est loci: in utramque partem, Cs.—Plur., C.
Latin · n4759disputātor ōris, m Source etymology: disputo , a disputer, disputant : subtilis.
Latin · n4760 · brief source recorddisquīrō —, —, ere Source etymology: dis- + quaero , to inquire diligently, investigate : mecum, H.
Latin · n4762 · brief source recorddisquīsītiō ōnis, f Source etymology: disquiro , an inquiry, investigation : in magnis disquisitionibus: in disquisitionem venit, ne, etc., L.
Latin · n4763disrumpō, disruptus see dirumpo.
Latin · n4764 · brief source recorddissēnsiō ōnis, f Source etymology: dissentio , difference of opinion, disagreement, dissension, discord, strife : regum, S.: inter eos magna: parva est mihi tecum dissensio?: amicorum disiunctio dissensionem facit: alqd
Latin · n4767dissēnsus P. of dissentio.
Latin · n4768 · brief source recorddissentāneus adj. Source etymology: dissentio , disagreeing, contrary : alcui rei.
Latin · n4770 · brief source recorddissertiō ōnis, f Source etymology: 2 dissero , a gradual destruction, abolition : iuris humani, L. (dub.).
Latin · n4775 · brief source recorddissertō āvī, ātus, āre, freq. Source etymology: dissero , to discuss, debate, treat : vim Romanam, Ta.: rectius de alquā re, Ta.
Latin · n4776dissideō ēdī, —, ēre Source etymology: dis- + sedeo , to sit apart, be remote : sceptris quae (terra) libera nostris Dissidet, V.: quantum Hypanis dissidet Eridano, Pr. — Fig., to be at variance, disagree, differ : non c
Latin · n4777dissīgnātiō ōnis, f Source etymology: dissigno , an arrangement (v. l. for designatio).
Latin · n4778 · brief source recorddissīgnātor (not dēsīg-), ōris, m Source etymology: dissigno , an undertaker, manager (at a funeral), H.
Latin · n4779 · brief source recorddissiliō uī, —, īre Source etymology: dis- + salio , to leap asunder, fly apart, burst, break up, split : mucro ictu dissiluit, V.: aera (sc. frigore), V.: Haec loca convolsa ruinā Dissiluisse ferunt, V.: Caput dissilire
Latin · n4781dissimiliter adv. Source etymology: dissimilis , differently, in a different manner : efficere voluptates: oppidum situm, S.: haud dissimiliter navibus vagis, L.
Latin · n4783dissimilitūdō inis, f Source etymology: dissimilis , unlikeness, difference, dissimilitude : temporis: studiorum.
Latin · n4784 · brief source recorddissimulanter adv. Source etymology: dissimulo , dissemblingly, secretly : verba conclusa: adservari, L.
Latin · n4785 · brief source recorddissimulantia ae, f Source etymology: dissimulo , a dissembling .
Latin · n4786 · brief source recorddissimulātiō ōnis, f Source etymology: dissimulo , a disguising : sui, Ta.— A dissembling, concealment, dissimulation : dissimulatione tecta improbitas: cupiditatis, irony .
Latin · n4787dissimulātor ōris, m Source etymology: dissimulo , a dissembler, concealer : alcuius rei, S.: opis propriae, of my own influence , H.: amoris, O.: alienae culpae, Ta.
Latin · n4788dissipābilis e, adj. Source etymology: dissipo , that may be dispersed : ignis et aër.
Latin · n4790 · brief source recorddissipātiō ōnis, f Source etymology: dissipo , a scattering, dispersing : civium: praedae, i. e. plundering.—Destruction, annihilation : corporum. — In rhet., the use of contrasted adverbs of place in parallel clauses .
Latin · n4791dissipātus adj. Source etymology: P. of dissipo , scattering, incoherent : oratio: dissipata conectere: in instruendo (orator).
Latin · n4792dissipō or dissupō āvī, ātus, āre Source etymology: dis + * supo, throw , to spread abroad, scatter, disperse : ignis se dissipavit, L.: fratris membra: dissipatos homines congregare: venenum per ossa, O.: in mille curia
Latin · n4793dissociābilis e, adj. Source etymology: dissocio , separating, dividing : Oceanus, H.— Irreconcilable : res, Ta.
Latin · n4794 · brief source recorddissociātiō ōnis, f Source etymology: dissocio , a separation : spiritūs corporisque, Ta.
Latin · n4795 · brief source recorddissolūbilis e, adj. Source etymology: dissolvo , that may be dissolved, dissoluble : coagmentatio: animal.
Latin · n4797 · brief source recorddissolūtē adv. with comp. Source etymology: dissolutus , loosely, disconnectedly : dicere. — Fig., laxly, negligently, carelessly : decumas vendere: alqd factum.
Latin · n4798dissolūtiō ōnis, f Source etymology: dissolvo , a dissolving, destroying, breaking up, dissolution : naturae, i. e. death . — Fig., an abolishing, destruction : legum omnium: imperii, Ta.— A refutation : criminum. —In rh
Latin · n4799dissolūtus adj. with comp. and sup. Source etymology: P. of dissolvo . — Of discourse, disjointed, loose, disconnected , C.—In rhet., as subst n., asyndeton , C.— Fig., of character, lax, remiss, negligent, careless, dis
Latin · n4800dissuāsiō ōnis, f Source etymology: SVAD- , a remonstrance, dissuasion : rogationis eius.
Latin · n4805 · brief source recorddissuāsor ōris, m Source etymology: SVAD- , an objector, remonstrant, opponent : consili: legis, L.
Latin · n4806 · brief source recorddissultō —, —, āre, freq. Source etymology: dissilio , to leap apart, fly in pieces, burst asunder : dissultant ripae, V.—Fig.: fulmine Dissultant crepitūs, V.
Latin · n4807dissupō see dissipo.
Latin · n4809 · brief source recorddissūtus P. of dissuo.
Latin · n4810 · brief source recorddīstāns ntis, adj. Source etymology: P. of disto .—In space, remote, far apart, far away, distant : tam distantibus in locis: spatio distante, O.: legio mille passuum intervallo, at a distance , L.: loco ripae, O.: trabe
Latin · n4812dīstantia ae, f Source etymology: disto , remoteness, diversity : inter eos morum.
Latin · n4813 · brief source recorddistentus adj. with comp. Source etymology: P. of distendo , distended, full : lacte capellae, V.: distentius uber, H.
Latin · n4815distentus adj. with sup. Source etymology: P. of distineo , engaged, busied, occupied : negotiis: distentissimus de Buthrotiis: mens.
Latin · n4816dīstinctē adv. Source etymology: distinctus , with precision, distinctly, clearly : dicere: concisa brevitas.
Latin · n4818 · brief source recorddīstinctiō ōnis, f Source etymology: STIG- , a distinguishing, discrimination : rerum inter ea: veri a falso: poenarum ex delicto, Ta.— A difference, distinction, variation : in visis: lunae: eiusdem verbi saepius positi
Latin · n4819dīstinctus adj. with comp. Source etymology: P. of distinguo , separated, separate, distinct : genera delictorum: acies distinctior, ex pluribus partibus constans, L.: concentus ex distinctis sonis. — Decorated, adorned,
Latin · n4820distineō tinuī, tentus, ēre Source etymology: dis + teneo , to keep asunder, separate, part, hold back : tigna binis utrimque fibulis distinebantur, Cs.: duo freta Isthmos, O.: alqm a domo, H.: hostem Agger, V.— To keep
Latin · n4822distortiō ōnis, f Source etymology: distorqueo , a distorting, contortion : membrorum.
Latin · n4826 · brief source recorddistortus adj. with comp. and sup. Source etymology: P. of distorqueo , distorted, misshapen, deformed, dwarfish : eiectā linguā: crura, H.: si distortissimi (sapientes) sint. — Fig.: nullum (genus enuntiandi) distortius
Latin · n4827distractiō ōnis, f Source etymology: dis + traho , a pulling asunder, dividing : humanorum animorum.—Fig., dissension, discord, disagreement : cum tyrannis (opp. societas).
Latin · n4828distractus P. of distraho.
Latin · n4829 · brief source recorddistribūte adv. with comp. Source etymology: distributus , orderly, methodically : scribere: distributius tractare.
Latin · n4832 · brief source recorddistribūtiō ōnis, f Source etymology: distribuo , a division, distribution : invidiae et criminum: quadripertita accusationis.—In rhet., the resolution of a statement or idea into several.
Latin · n4833distribūtus P. of distribuo.
Latin · n4834 · brief source recorddīstrictus adj. with comp. Source etymology: P of distringo , drawn in opposite ways, hesitating : districtus esse, quod, etc. — Harassed, distracted, busy : iudicio: ancipiti contentione: labore vita: omni Sollicitudine
Latin · n4835distulī perf. of differo.
Latin · n4837 · brief source recorddisturbatiō ōnis, f Source etymology: disturbo , destruction : Corinthi.
Latin · n4838 · brief source recorddītēscō —, —, ere, inch. Source etymology: 1 dis , to grow rich , H.
Latin · n4840 · brief source recorddīthyrambicus adj., dithurambiko/s, dithyrambic: poëma.
Latin · n4841 · brief source recorddīthyrambus ī, m , dithu/rambos, a dithyramb, dithyrambic poem, C.: audaces, H.
Latin · n4842 · brief source recorddītiae arum, f Source etymology: 1 dis , wealth, riches , T.
Latin · n4843 · brief source recorddītior, dītissimus comp. and sup. of 1 dis.
Latin · n4845 · brief source recorddītō āvī, ātus, āre Source etymology: 1 dis , to enrich : ditandi ex hoste militis cura, L.: me, H.: ditari studebat, L. — Fig.: cum lingua Catonis Sermonem ditaverit, H.
Latin · n4846diū adv. with comp. diūtius, and sup. diūtissimē Source etymology: DIV- , by day, all day : diu noctuque, continually , S.— All day, a long time, long while, long : Haud diust, T.: diu consultum: ad pedes iacuit: Ut docu
Latin · n4847diurnus adj. Source etymology: DIV- , of the day, by day : fur: labores: itinera, Cs.: merum, i. e. drinking , H.: currus, i. e. the chariot of the sun , O.— Daily, of one day, of each day : aetatis fata, i. e. of only o
Latin · n4848dīus adj. Source etymology: for 1 dīvus , godlike, divine, worshipful, adorable : Camilla, V.: profundum, O.: sententia Catonis, H.—For me dius fidius, see fidius.
Latin · n4849diūtinus adj. Source etymology: diu , of long duration, lasting, long : mansiones Lemni, T.: servitus: labor, Cs.: militia, L.
Latin · n4850diūtius, diūtissimē comp. and sup. of diu.
Latin · n4851 · brief source recorddiūturnitās ātis, f Source etymology: diuturnus , length of time, long duration, durability : diuturnitate exstingui: temporis: pacis, Cs.: memoriae.
Latin · n4852diūturnus (diu-, O.), adj. with comp. Source etymology: diu , of long duration, lasting, long : usus: pax: quies, S.: labor: non potes esse diuturnus, i. e. your power. —Comp. : molestiae, of longer duration : Hic vellem
Latin · n4853dīva ae, f Source etymology: 1 divus , a goddess , L., V.: divi divaeque, L.: mea, i. e. my beloved , Ct.
Latin · n4854 · brief source recorddīversē or dīvorsē adv. with comp, in different directions, different ways, hither and thither: divorsius concidere, S.: discedere, N. — Fig.: animum trahere, T.: de eādem re dici, variously.
Latin · n4860dīversitās ātis, f Source etymology: diversus , contrariety, disagreement : mira naturae, Ta.: inter exercitum imperatoremque, Ta. — Variety, difference : supplici, Ta.: consiliorum, Ta.
Latin · n4861dīversor or dēversor ōris, m Source etymology: deverto , a guest : caupo cum quibusdam diversoribus.
Latin · n4862 · brief source recorddīversōrium see deversorium.
Latin · n4863 · brief source recorddīversus or dīvorsus adj. with sup. Source etymology: P. of diverto; dis + verto , turned different ways, opposite, contrary : in diversum iter equi concitati, L.: iter a proposito, Cs.: diversam aciem in duas partīs con
Latin · n4864dīvertium see divortium.
Latin · n4865 · brief source recorddīvertō etc., see devert-.
Latin · n4866 · brief source recorddīves itis, with comp. and sup. (no neut. plur., nom. or acc.), adj. Source etymology: DIV- , rich, wealthy, opulent : homo divitissimus: solos sapientīs esse divites: ex mendicis fieri divites: Crassus, cum cognomine di
Latin · n4867dīvidō vīsī (dīvīsse, H.), vīsus, ere Source etymology: VID- , to divide, force asunder, part : Europam Libyamque (unda): hunc securi, H.: frontem ferro, V.: insulam, L.: Gallia est divisa in partīs trīs, Cs.: divisum se
Latin · n4869dīviduus adj. Source etymology: VID- , divisible : omne animal.— Divided, separated : dividuom face (totum), divide up , T.: munus, H.: aqua, O.
Latin · n4870dīvīnātiō ōnis, f Source etymology: divino , miraculous knowledge, prophetic inspiration, foresight, divination : ut nihil divinatione opus sit: quantae divinationis est, scire, etc.: si divinatio appellanda est bonitas,
Latin · n4871dīvīnē adv. with comp. Source etymology: divinus , by divine inspiration, prophetically : plura praesensa. — Admirably, divinely .
Latin · n4872dīvīnitās ātis, f Source etymology: divinus , godhead, divinity : stellis divinitatem tribuit: post mortem (Romuli) credita, L. — The power of divining, divination : mentis.— Divine quality, excellence , of the orator.
Latin · n4873dīvīnitus adv. Source etymology: divinus , from heaven, by a god, by divine influence, from a deity, by inspiration : alqd factum: super ripas Tiberis effusus, L.: multa providi: illis Ingenium (datum), V. — Divinely, ad
Latin · n4874dīvīnō āvī, ātus, are Source etymology: divinus , to foresee, divine, foretell, predict, prophesy, expect, dread, conjecture : haec: nihil boni, L.: animus divinans, prophetic , O.: permulta a Socrate divinata: de exitu,
Latin · n4875dīvīnus adj. with comp. and sup. Source etymology: divus , of a god, of a deity, divine : numen: stirps, V.: origo, L.: sine ope divinā, Cs.: animos esse divinos, i. e. of divine origin : religiones, L.: causa divinior:
Latin · n4876dīvīsiō ōnis, f Source etymology: VID- , a division, distribution : agri: orbis terrarum, S.—Fig., a rhetorical division .
Latin · n4877dīvīsor ōris, m Source etymology: VID- , one who distributes : Italiae. — Esp., a distributer of bribes, election agent : divorsum indicia.
Latin · n4878dīvīsus P. of divido.
Latin · n4879 · brief source recorddīvitiae ārum, f Source etymology: dives , riches, wealth : possessores divitiis augere: divitiis incumbere repertis, V.: exstructae in altum, H.: certamina divitiarum, rivalries , H. — Prov.: supero Crassum divitiis, am
Latin · n4881dīvolgātus (dīvulg-) adj. with sup. Source etymology: P. of divolgo , widespread, common : divulgata veris ante habere, Ta.: magistratus divolgatissimus, made common .
Latin · n4882dīvolsus P. of divello.
Latin · n4884 · brief source recorddīvortium (dīver-) ī, n Source etymology: dis- + VERT- , a parting, point of separation, fork : ad divortia nota, V.: itinerum, L.: aquarum, a water-shed : inter Europam Asiamque (i. e. the Hellespont), Ta.— A divorce, d
Latin · n4885dīvus ī, adj. Source etymology: DIV- , of a deity ; hence, godlike, divine : Iulius, deified . creatrix, V.
Latin · n4887 · brief source recorddīvus ī (gen plur. dīvōm or dīvūm; rarely dīvōrum), m Source etymology: 1 divus , a god, deity, divine being : is divus (i. e. Apollo), L.: Dive, quem, etc., H.: Mortalin' decuit violari volnere divum? V.: boni divi, H.:
Latin · n4888dō (old subj. duis, duit, duint, etc.), dedī, datus, are Source etymology: 1 DA- , to hand over, deliver, give up, render, furnish, pay, surrender : dic quid vis dari tibi, T.: pretium: Apronio quod poposcerit: pecuniam
Latin · n4889doceō uī, ctus, ēre Source etymology: DIC- , to cause to know, make aware, teach, instruct, inform, show, prove, convince, tell : studiosos discendi: ut docui te, H.: omnia, T.: falces, quas captivi docuerant, facere, ha
Latin · n4890dochmius ī, m , do/xmios, the dochmius (a foot in verse, ˘ ´macr; ´macr; ˘ ´macr;).
Latin · n4891 · brief source recorddocilis e, adj. Source etymology: doceo , easily taught, teachable, tractable, docile : alqm docilem facere: equorum genus, L.: te magistro Amphion, H.: ingenium, N.: equus tenerā docilis cervice, H.: ad hanc sententiam:
Latin · n4892docilitās ātis, f Source etymology: docilis , teachableness, docility : humana: ingenii, N.
Latin · n4893 · brief source recorddoctor ōris, m Source etymology: DIC- , a teacher, instructor : sapientiae: Thaliae, H.
Latin · n4895 · brief source recorddoctrīna ae, f Source etymology: DIC- , teaching, instruction, learning : puerilis: sumere doctrinam quandam iuventuti, a lesson : Virtutem doctrina paret, H. — Science, erudition, learning : animos doctrinā excolere: st
Latin · n4896doctus adj. with comp. and sup. Source etymology: P. of doceo , learned, skilled, versed, experienced, trained, clever : vir: adulescentes doctissimi: abs te abire doctior, T.: ex disciplinā Stoicorum: mulier litteris, S
Latin · n4897documentum ī, n Source etymology: DIC- , a lesson, example, instance, pattern, warning, evidence, proof, specimen : virtutis (Rutilius): fidei dare, L.: quarum rerum maxuma documenta haec habeo, quod, etc., S.: adversus
Latin · n4898Dōdōna ae, f a city of Epirus, with an oracle of Jupiter in an oak-grove, C., N., V., O.
Latin · n4899 · brief source recorddōdrāns antis, m Source etymology: de + quadrans , a quarter off, three fourths, nine twelfths : aedifici reliquus: heres ex dodrante, to three fourths of the estate , N.—Of land, three fourths (of a iugerum), L.
Latin · n4900dōdrantārius adj. Source etymology: dodrans , of three fourths : tabulae, under a law cancelling three fourths of all debts .
Latin · n4901dogma atis, n , do/gma, a philosophic tenet, doctrine: vestra dogmata: stoica, Iu.
Latin · n4902 · brief source recorddolābra ae, f Source etymology: 1 dolo , a mattock, pickaxe : ad subruendum murum, L.: munire castra dolabrā, Iu.
Latin · n4903 · brief source recorddolēns entis, adj. with comp. Source etymology: P. of doleo , causing pain, distressing : alia (dicere) illis dolentia, S.: nil dolentius, O.— Afflicted : lenire dolentem, to comfort the sufferer , V.: dolentem Delenit u
Latin · n4904dolenter adv. with comp. Source etymology: dolens , painfully, with pain, with sorrow : hoc dicere: dolentius deplorari.
Latin · n4905doleō uī, itūrus, ēre Source etymology: DAL- , to feel pain, suffer, be in pain, ache : facere quod tuo viro oculi doleant, T.: pes oculi dolent: Auriculae sorde dolentes, H.— To grieve, deplore, lament, be sorry, be aff
Latin · n4906dōliolum ī, n dim. Source etymology: dolium , a small cask , L.
Latin · n4907 · brief source recorddōlium ī, n Source etymology: DAL- , a large, wide - mouthed, globular jar : Relevi dolia omnia, T.: inane lymphae, H.: cynici, Iu.: de dolio haurire, i. e. new wine .
Latin · n4908dolō āvī, ātus, āre Source etymology: DAL- , to chip with an axe, hew : robur: stipes falce dolatus, Pr.: robore dolatus. — To cudgel, belabor, drub : fuste, H. — Fig., to rough-hew, hack out : opus.
Latin · n4909dolō or dolōn ōnis, m , do/lwn, an ironpointed staff, pike, sword-stick: saevi, V.—A sting, Ph.—The fore-topsail, L.
Latin · n4910 · brief source recorddolor ōris, m Source etymology: DAL- , pain, smart, ache, suffering, anguish : Laborat e dolore, T.: differor doloribus, T.: corporis: cum dolore emori: de corpore fugit, V. — Distress, grief, tribulation, affliction, so
Latin · n4911dolōsē adv. Source etymology: dolosus , craftily, deceitfully .
Latin · n4912 · brief source recorddolōsus adj. Source etymology: dolus , crafty, cunning, deceitful : mulier, H.: gens, O.: consilia: Ferre iugum, H.: taurus (Jupiter in disguise), H.: volpes, Ph.: cinis, treacherous , H.
Latin · n4913dolus ī, m Source etymology: cf. do/gos , a device, artifice, contrivance ; in the phrase, dolus malus, wilful wrong, fraud, malice : Dolo malo haec fieri omnia, T.: in vi dolus malus inest, the crime of violence implies
Latin · n4914domābilis e, adj. Source etymology: domo , tamable, yielding : Cantaber, H.: nullā flammā, O.
Latin · n4915 · brief source recorddomesticus adj. Source etymology: domus , of the house : parietes: vestitus, to wear in the house : tempus, spent at home : domesticus otior, i. e. at home , H. — Of the family, domestic, familiar, household : homo: lect
Latin · n4916domicilium ī, n Source etymology: domus + 2 CAL- , a habitation, dwelling, domicile, abode : domicilium Romae habere: domicilia regis: locum domicilio deligere, Cs.—Fig., a seat, home, dwelling-place : honestissimum sene
Latin · n4917domina (domna, Ct.) ae, f Source etymology: dominus , a mistress, dame, lady, she who rules (esp. in the house): rem dominae indicavit: famulae dominaeque suorum, O.: iuncti currum dominae subiere leones (i. e. Cybele),
Latin · n4918domināns antis, adj. Source etymology: P. of dominor , ruling, bearing sway ; hence, nomina, used in a literal sense , H.—As subst m., a ruler : cum dominante sermones, Ta.: avaritia dominantium, Ta.
Latin · n4919dominātiō ōnis, f Source etymology: dominor , rule, dominion, reign, lordship, tyranny, despotism, supremacy : Sullae: servi: iniusta, L.: dominationis certamen, S.: ad dominationem adcensus, S.—Plur: novae. — Control, s
Latin · n4920dominātor ōris, m Source etymology: dominor , a ruler, lord .
Latin · n4921 · brief source recorddominātrīx īcis, f Source etymology: dominator , a female ruler, mistress : animi cupiditas.
Latin · n4922 · brief source recorddominātus ūs, m Source etymology: dominor , rule, command, sovereignty, mastery, tyranny : regius: fit in dominatu servitus: in superbissimo dominatu esse: legiones ad suum dominatum convertere, Cs.— Fig., mastery, contr
Latin · n4923dominium ī, n Source etymology: dominus , a feast, banquet : huius argento dominia vestra ornari.
Latin · n4924 · brief source recorddominor ātus, ārī, dep. Source etymology: dominus , to be lord, be in power, have dominion, bear rule, domineer : Alexandriae: lubido dominandi, S.: iudicum ordo dominabatur, L.: Urbs multos dominata per annos, V.: femin
Latin · n4926dominus ī, m Source etymology: 2 DOM- , a master, possessor, ruler, lord, proprietor, owner : aedium, T.: servos, Quoi dominus curaest, T.: nec imperante domino: fugitivi ab dominis: Contemptae rei, H.: bonus adsiduusque
Latin · n4927domiporta ae, f Source etymology: domus + porto , the house carrier, snail , Poet. ap. C.
Latin · n4928 · brief source recorddomitō —, —, āre, freq. Source etymology: domo , to tame, break in : boves, V.—Poet.: currūs, drive , V.
Latin · n4929 · brief source recorddomitor ōris, m Source etymology: 2 DOM- , a tamer, breaker : equorum.— A subduer, vanquisher, conqueror : armorum: Persarum: maris, ruler , V.
Latin · n4930domitrīx īcis, f Source etymology: domitor , a tamer, subduer : equorum, V.—Poet.: ferarum clava, O.
Latin · n4931 · brief source recorddomitus P. of domo.
Latin · n4932 · brief source recorddomō uī, itus, āre Source etymology: 2 DOM- , to domesticate, tame, break, subdue, master : feras beluas: pecus, S.: vitulos, V. — To subdue, vanquish, overcome, conquer, reduce : gentīs barbaras: hostīs virtute: omnia c
Latin · n4934domus gen. ūs or (older) ī, locat. domī, rarely domō, domuī; dat. domuī or domō; abl. domō, rarely domū; plur nom. domūs; gen. (rare) domōrum or domuum; dat. and abl. domibus, f Source etymology: 1 DOM- , a house, dwelli
Latin · n4935dōnātiō ōnis, f Source etymology: dono , a presenting, giving, donation : bonorum: ex praedā. — A gift, donation : ante oculos versantur donationes.
Latin · n4937dōnātīvum ī, n Source etymology: dono , a largess, distribution of money to the army , Ta.
Latin · n4938 · brief source recorddōnec conj. Source etymology: shortened from donicum , as long as, while : Donec canities abest, H.: (elephanti) nihil trepidabant, donec ponte agerentur, L.: donec quisquam supersit, L.— Until, till at length : haud des
Latin · n4939dōnicum conj, until, till: bellum persequi, donicum vicissent, N.
Latin · n4940 · brief source recorddōnō āvī, ātus, āre Source etymology: donum . I. To give as a present, present, bestow, grant, vouchsafe, confer : non pauca suis adiutoribus: praedam militibus, Cs.: uxorem cum dote, H.: (aurae mandata) nubibus donant,
Latin · n4941dōnum ī, n Source etymology: DA- , a gift, present : regale: deorum: proximos donis conrupit, bribes , S.: emit eam dono mihi, T.: (virtus) neque datur dono, neque accipitur, S.: Defensi tenebris et dono noctis, darkness
Latin · n4942dormiō īvī, ītum, īre, to sleep: dormiunt: istos commovebo, T.: In nive, camp out, H. — Supin. acc.: dormitum ego (eo), H.: dormitum dimittitur, H.—Pass impers.: minimum dormitur in illo (lecto), Iu.—Prov.: non omnibus d
Latin · n4943dormītō āvī, —, āre, intens. Source etymology: dormio , to be sleepy, be drowsy, fall asleep : ad lucem graviter: Aut dormitabo aut ridebo, H.: iam dormitante lucernā, i. e. going out , O.—Fig., to nod, drowse, be dull :
Latin · n4944dorsum ī, n, or (old) dorsus, ī, m the back (of a beast of burden): Impositi dorso, on horseback, V.: gravius dorso onus, H.: tauri, O.—A back, ridge: dorsum esse eius iugi aequum ... silvestrem, Cs.: in dorso (montis) u
Latin · n4945dōs ōtis, f Source etymology: 1 DA- , a marriage portion, dowry : dos est Decem talenta, T.: filiae nubili dotem conficere: uxorem cum dote pecunia donat, H.— Poet.: Pauperiem sine dote quaero, espouse , H. —Plur: quaesi
Latin · n4946Dossennus ī, m a clown (in Plautus), H.
Latin · n4947 · brief source recorddōtālis e, adj. Source etymology: dos , of a dowry, given as a portion, dotal : praedia: regia, V.: agri, H.
Latin · n4948 · brief source recorddōtātus adj. with sup. Source etymology: P. of doto , well endowed, gifted, provided : Aquilia: coniunx, H.: Chione dotatissima formā, O.
Latin · n4949dōtō āvī, ātus, āre Source etymology: dos , to endow, portion : sanguine Troiano dotabere, V.: funeribus, O.
Latin · n4950 · brief source recorddrachma or dragma (old drachuma), ae, f , draxmh/, a drachma, drachm (a Greek coin, worth $0.19 or 9 1/2d.), T., C., H.
Latin · n4951dracō ōnis, m , dra/kwn, a serpent, a large serpent, dragon: patrimonium circumplexus, quasi draco: squamosus, V.: cristatus, O.—A constellation, C. (poet.).
Latin · n4952dracōnigena ae, f Source etymology: draco + GEN- , dragonborn : urbs, i. e. Thebes , O.
Latin · n4953 · brief source recorddragma see drachma.
Latin · n4954 · brief source recorddromas adis, m , droma/s, a dromedary, L., Cu.
Latin · n4955 · brief source recordDruides um (Cs.), or Druidae, ārum (C., Ta.), m the Druids, priests of the Gauls.
Latin · n4956 · brief source recordDryades um, f , *drua/des, wood-nymphs, dryads, V., O., Pr.
Latin · n4957 · brief source recorddubiē adv., doubtfully, uncertainly Source etymology: dubius : signum datum: gaudere, O.—Usu. with a negative (haud, less frequently non or nec), without doubt, certainly, unquestionably : non dubie nuntiabatur, etc.: ne
Latin · n4958dubitābilis e, adj. Source etymology: dubito , doubtful, to be doubted : verum, O.: virtus, O.
Latin · n4959 · brief source recorddubitāns adj. Source etymology: P. of dubito , wavering, irresolute.—Plur. m . as subst: dubitantes cogit, Cs.
Latin · n4960 · brief source recorddubitanter adv. Source etymology: dubito , doubtingly, with doubt : dicere. — Hesitatingly, with hesitation : illum recepisse.
Latin · n4961dubitātiō ōnis, f Source etymology: dubito , uncertainty, doubt, perplexity : in causā: in eā dubitatione omnium: dubitationem adferre: eo sibi minus dubitationis dari, quod, etc., Cs.: sine ullā dubitatione, i. e. certa
Latin · n4962dubitō āvī, ātus, āre, freq. Source etymology: dubius , to waver in opinion, be uncertain, be in doubt, be perplexed, doubt, question : ut iam liceat non dubitantem dicere: de indicando: de quā (legione) non dubitaret, h
Latin · n4963dubius adj. Source etymology: DVA- , moving two ways, fluctuating : fluctibus dubiis volvi coeptum est mare, L.—Fig., wavering in opinion, doubting, doubtful, dubious, uncertain : animum in causā dubium facere: visi ab d
Latin · n4964ducēnī ae, a, gen. nūm Source etymology: ducenti , num distr., two hundred each, two hundred : talenta: milia, L.
Latin · n4965 · brief source recordducentēsimus adj. Source etymology: ducenti , the two hundredth : lapis, Ta.: annus, Ta.—As subst f . (sc. pars), one two hundredth, a half per cent . (as a tax), Ta.
Latin · n4966ducentiēns (-iēs) adv. num. Source etymology: ducenti , two hundred times , C.—Poet., many times , Ct.
Latin · n4967 · brief source recorddūcō ūxī (dūxtī, Ct., Pr.), uctus, ere Source etymology: DVC- , to lead, conduct, guide, direct, draw, bring, fetch, escort : secum mulierculas: vix quā singuli carri ducerentur, Cs.: Curru Victorem, H.: ducente deo, und
Latin · n4968ductō āvī, ātus, āre, freq. Source etymology: duco , to lead, draw, conduct : restim, T.: exercitum per loca, S.— To take home, accompany : meam (ancillam), T.
Latin · n4969ductor ōris, m Source etymology: DVC- , a leader, commander, chief, general, officer : exercitūs: itineris, guide , L.: Danaūm, V.: Ductores (iuventutis), ringleaders (in games), V.: classis, pilot , V.
Latin · n4970ductus P. of duco.
Latin · n4971 · brief source recordductus ūs, m Source etymology: DVC- , a leading, conducting : aquae: aquarum: muri: oris, lineaments.— Military lead, conduct, generalship, command : rem ductu suo gerere: se ad ductum Pompei applicare.
Latin · n4972dūdum adv. Source etymology: diu + dum , a short time ago, little while ago, not long since, but now : quae tu dudum narrasti, T.: quod tibi dudum videbatur: Beroën reliqui, V.— Before, formerly, of old, once : ut dudum
Latin · n4973duellum see bellum.
Latin · n4974 · brief source recordduim see do.
Latin · n4975 · brief source recorddulce adv. with comp. and sup. Source etymology: dulcis , agreeably, charmingly, delightfully : ridens, H., Ct.: dulcius canere, Pr.: historia scripta dulcissume.
Latin · n4976dulcēdō inis, f Source etymology: dulcis , sweetness, pleasantness, agreeableness, delightfulness, charm : frugum, L.: dulcedine sensum movere: orationis: vocis, O.: amoris, V.: inertiae, Ta.: bibendi, Cu.
Latin · n4977dulcēscō —, —, ere, inch. Source etymology: dulcis , to become sweet : uva dulcescit.
Latin · n4978 · brief source recorddulciculus adj. dim. Source etymology: dulcis , sweetish : potio.
Latin · n4979 · brief source recorddulcis e, adj. with comp. and sup. Source etymology: GVOR- , sweet : (animal) sentit et dulcia et amara: vinum, H.: dulcior uva, O.—As subst n. : Dulce dedit, a sweet drink (i. e. mulsum), O.—Fig., agreeable, delightful,
Latin · n4980dulciter adv. Source etymology: dulcis , agreeably, sweetly, pleasantly : sensus movetur.
Latin · n4981 · brief source recorddulcitūdō inis, f Source etymology: dulcis , sweetness .
Latin · n4982 · brief source recorddum adv. of time, the while, a while, now, yet .—Only as enclitic; see etiamdum, nondum, nihildum, etc.—With imper. (colloq.): Sosia Adesdum, paucis te volo, stop a moment, T.: abidum, T.: facitodum, T.: age dum, T.: age
Latin · n4983dum conj. Source etymology: 1 dum , while, whilst, at the time that, during the time in which, where : dum conantur, annus est, T.: dum de his disputo iudiciis: dum ea conquiruntur, ad Rhenum contenderunt, Cs.: Haec cane
Latin · n4984dūmēta (dumm-) ōrum, n Source etymology: dumus , thorn bushes, a thorn-hedge, thicket : saeptum dumetis sepulchrum: tondere dumeta, V.—Fig., intricacy, obscurity : Stoicorum: in dumeta conrepere.
Latin · n4985dummodo or dum modo see 2 dum.
Latin · n4986 · brief source recorddūmōsus (dumm-) adj. Source etymology: dumus , full of thorn-bushes, bushy : rupes, V.: saxa, O.
Latin · n4987 · brief source recorddumtaxat or dum taxat (not dunt-), adv Source etymology: dum + taxo . — Prop., while one examines , hence, to this extent, so far, in so far, as far as this : hoc recte dumtaxat: sint ista pulchriora dum taxat aspectu. —
Latin · n4988duo ae, o (gen. duōrum, duārum, often duūm; acc masc. duos and duo), num. Source etymology: DVA- , two : pocula: menses: milia nummūm: duo quisque coruscant Gaesa manu, two each , V.— The two, both : duo consules: Roscii
Latin · n4990duo virī, duovirī or II virī (less correctly duūmvirī) ōrum, m a board of two persons, an extraordinary criminal court, duumviri (selected by Tullus Hostilius to try Horatius), L.; (by the people to try Manlius), L.; (to
Latin · n5005duo-dē-quadrāgēsimus adj. num ord., the thirty-eighth: anno, L.
Latin · n4995 · brief source recordduo-dē-quadrāgintā num, thirty-eight.
Latin · n4996 · brief source recordduo-dē-quīnquāgēsimus adj. num ord., the forty-eighth: anno.
Latin · n4997 · brief source recordduo-dē-trīciēns adv. num, twenty-eight times, HS (sc. centena milia).
Latin · n4998 · brief source recordduo-dē-trīgintā or duo dē xxx adj. num, twenty-eight: castella, L.
Latin · n4999 · brief source recordduo-dē-vīcēnī ae, a, adj. num distr., eighteen each: denarii, L.
Latin · n5000 · brief source recordA historical dictionary can preserve useful evidence and superseded analyses at the same time. These records retain their source identity; no parent edge, sound law, first-use date or confidence score is generated from a sentence’s position.
Inspect acquisition and rights →